تلونی دارد بی کران،

یا شاید کرانش هم آغوشی رنگ هاست،

آنجا که در هم می آمیزند و می خرامند.

حیف است فقط حیف،

که انگار این بوسه ی رنگ ها جرقه ایست برای انفجار،

انفجار حباب،

حبابی خالی

کلمات با ما بازی می کنند؟

یا ما با کلمات بازی می کنیم؟

گفت: نان را بچسب که خربزه آب است

گفتم: خربزه را بچسب که آب است و نان لای گلو می ماند

تنها حرفی که میشه در پاسخ به خرفتی بعضی پیر و جوونای دقیق و منضبط گفت اینه که بپرسی:

“آقا… ساعت چنده؟”

بعد هم از کنارشون بگذری
بی اونکه یادشون تو خاطرت مونده باشه
یا اینکه بدونی ساعت چند بود !!

همیشه دروغ را بهتر باور می کنند،

حتی می توانم بگویم صداقتی را که باور می کنند،

در بطن خود دروغی را آبستن است.

پس بهتر آنست که هیچ نگوییم،

یا فقط آن زمانی زبان بجنبانیم که پیشتر باورمان داشته باشند.

دلقک همیشه دلقک است،

چرا که همیشه آینه است نه نقاش

این همه پر و خالی شدن تا کی؟

کاش می شد هم پر شد هم بزرگ

می گوید: وقتی به یکی وافادار باشی، به دیگران خیانت کرده ای.

می گویم: وفا یعنی یکی و خیانت یعنی چند تا.

دنیایمان باغ وحشی را ماننده است

که شاید تماشاخانه ای بیش نباشد

شاید هم مرغی را بتوانیم از قفس برهانیم

یا که گرگی را اهلیش کردیم.

ولی پیش از هر چیز

باید مراقب بود

چرا که قفس های خالی همیشه در کمین اند

کاش جای خونه تکونی ِ هر سال نو،

هر از گاهی خومون رو با زدودن ِ تارهای بسته ی بقدمت ِ چند قرن،

نو می کردیم.